زیرساخت و عملیات
ساخت و مدیریت زیرساخت اختصاصی
میزبانی اختصاصی، کنترل بیشتر را همراه با مسئولیت استقرار، بازیابی و نگهداری می‌آورد.
اجرای یک ابزار روی سرور اختصاصی، کنترل تنظیمات و مسیر داده را بیشتر می‌کند. در مقابل، باید کسی مسئول در دسترس بودن، شناخت وابستگی‌ها و بازیابی آن باشد. انتخاب شیوه میزبانی، به همان اندازه که فنی است، تصمیمی عملیاتی هم هست.
محدوده مسئولیت را بشناسیم
سرویس‌های لازم را فهرست کنید: ورود کاربران، ذخیره‌سازی، گواهی‌ها، کارهای زمان‌بندی‌شده و سرویس‌های بیرونی. مسئول هر بخش و روش ثبت تغییرات را مشخص کنید.
ممکن است راه‌اندازی دوباره برنامه همکاری تیمی ساده باشد، اما فایل‌ها و پایگاه داده به بازیابی دقیق نیاز داشته باشند. هرکدام مسئولیت و بررسی مستقل می‌خواهد.
استقرار را تکرارپذیر کنیم
مسیر مشخص ساخت و استقرار، وابستگی به دستورهایی را که فقط یک نفر می‌داند کمتر می‌کند. تنظیمات را از کد جدا نگه دارید و اطلاعات دسترسی را وارد مخزن یا گزارش اجرا نکنید.
فرایند انتشار باید نسخه در حال اجرا را مشخص کند و امکان بازگشت به وضعیت شناخته‌شده داشته باشد. روشن بودن یک فرایند به‌تنهایی به معنای آماده بودن برنامه برای پاسخ‌گویی نیست.
- نسخه انتشار را قابل شناسایی کنید.
- آمادگی برنامه را پس از استقرار بررسی کنید.
- مسیر بازیابی را مستند نگه دارید.
بازیابی را پیش از نیاز امتحان کنیم
پشتیبان زمانی مفید است که بتوان اطلاعات لازم برای سرویس را از آن برگرداند. بازیابی را در محیط جدا امتحان و فایل‌ها، تنظیمات و نسخه پایگاه داده موردنیاز را ثبت کنید.
پایش باید به اقدام مشخص کمک کند. هشدار فضای ذخیره‌سازی، خطای بررسی آمادگی و افزایش خطاهای برنامه، هرکدام پیگیری متفاوتی دارند. هشدار بدون مسئول و مسیر پاسخ، کافی نیست.
کنترل باید به کار تیم بیاید
میزبانی اختصاصی وقتی ارزش دارد که با نیاز و توان نگهداری تیم متناسب باشد. مجموعه‌ای کوچک و قابل‌فهم، معمولاً از ابزارهای فراوان با مسئولیت نامشخص بهتر پشتیبانی می‌شود.
با تغییر نیازها، انتخاب میزبانی را دوباره بررسی کنید. هدف محیطی قابل‌اتکاست که نفر بعدی هم بتواند وضعیت و شیوه نگهداری آن را بفهمد.
چه چیزی یک معماری نرم‌افزاری را ماندگار می‌کند؟
بازگشت
